Pedro "Zvarra"
Pedro "Zvarra"
Jaszczur — 34 lata — 14.07 — Dziki Portal; Novendia — Pracownik w sklepie zoologicznym
—Troubleman
Samotna sierota, pokonująca pustynne bezkresy. Dziecko owinięte w dziurawe szmaty, które nie chroniły go ani przed podłą pogodą, ani przed wszelkim stworzeniem, które próbowało swych sił żeby małego przewrócić, żeby małym się posilić. Ten z każdym kolejnym piskiem, z każdym kolejnym wrzaskiem i machaniem na boki swoimi malusimi dłońmi w celu odgonienia stworów, czuł się coraz bardziej rozgoryczony. Coraz bardziej słaby i bezbronny, malutki chłopiec.
Usiadł w końcu, chlipiąc cichutko, piąstkami trąc oczka, które gdy otworzył – oświeciły drogę przed nim, ukrytą za wichrowym piaskiem. Czarne łapki zakończone pazurkami i ogon, który wyznaczył za nim ślad. Oblizał usta gadzim językiem, smakując swoich słonych łez i nieznanych mu zapachów.
—Your faithful
Pani Marge była – zresztą, ciągle jest – dorosłą, dojrzałą samotną kobietą. Wdową, wchodząc w szczegóły. Zaprzyjaźniona z lokalnym policjantem o imieniu Alonzo, który to był częstym widokiem na jej farmie. Obydwoje byli pierwszymi poznanymi osobami po tym, jak młody wtedy jaszczur został wypluty przez dziki portal. Jest w szoku że go nie wypędzili z farmy, biorąc pod uwagę fakt ile problemów im narobił.
—Gun in hand
Noc była głucha, lecz czarująca. Ciemność była oświetlana łuną księżycową i serią gwiazd, które migotały na niebie niczym chichoczące dzieci, na granatowo bordowym dywanie, który miejscami zamieniał się w piękny fiolet. Usłyszeć można było cykanie cykad i odległe muczenie krów, na zmianę z cichym końskim rżeniem, a gdyby się rozejrzeć – ujrzeć by można było z daleka taflę wody, która niczym najczystsze lustro wiernie odbijała widok z góry. Alonzo przysiadł na pieńku obserwując tą scenę, jego serce zwolniło w spokojny sposób, sprawiając że odetchnął z ulgą. Ta chwila była ukojeniem jego duszy, tego, czego potrzebował po całym dniu pracy i obecnym poszukiwaniu pewnego młodzieńca, który nie dotarł na farmę Pani Marge. Przetarł brudną dłonią zmęczoną twarz, masując skronie i westchnął. Nagle jednak napiął się, dłoń natychmiast znajdując się na kaburze, przy pistolecie, gdy usłyszał dźwięk dochodzący zza krzaków. Powoli się wyprostował i wstał, wstrzymał oddech i uważnym krokiem zbliżył się w stronę trochę zielonej i lekko kolczastej rośliny. Pierwsze co zauważył to cienki gadzi ogon, który dotknął nogą. Kończyna się poruszyła w taki sposób, jakby należała do kota, a potem mężczyzna ujrzał resztę ciała.
—You found a path today
Pochodząc z pustynnej krainy, która posługiwała się zupełnie innym językiem, przystosowanie się do innych warunków wyjątkowo nie trwało za długo. To samo z nauką języka – głupi to on nie jest, aczkolwiek jak gada, słychać mocny akcent, charakterystyczny nawet. Tęskni za swoim domem, swoimi zwierzątkami i rodziną, z którą był mocno zżyty. Kraj jego pochodzenia jest niemożliwy nawet do zapisania przez resztę osób, ale czeka na dzień, w którym odnajdzie kogoś o tych samych korzeniach.
—And i know nothing about
teksty... nad tekstami są z Electric guest – Troubleman. Tekst pod podstawowymi informacjami, a nad tekstem faktycznym? to fragment z Diamond Walls – The People's Thieves. Tytuł posta to fragment I know that he loves me – Autoheart.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz